همه نقشهايى كه براى دين بيان مىگردد همه بالقوه است نه بالفعل ، فعليتش بسته به سه چيز است : يكى اينكه زمينه روحى مساعد باشد ، ديگر اينكه عامل اجرا لايق و فعال و كوشا باشد ، سوم اينكه شرايط خود محيط مساعد باشد ، عيناً مانند بذر گندم كه ثمر شدنش مشروط به همين سه شرط است . درباره شرط اول بايد بگوييم بهترين سرزمينها را در اختيار شما آقايان و بانوان معلم قرار داده‌اند . همانطور كه على عليه السلام فرمود : * ( و انما قلب الحدث كالارض الخالية ) * . دل نوجوان و روح نوجوان مانند كاغذ سفيد است كه بهترين آمادگى را براى قبول خط دارد . در حديث است كه امام صادق عليه السلام به مردى از اصحابش كه ظاهراً در بحرين تبليغ مىكرد فرمود : * ( عليك بالاحداث ) * . در قرآن است درباره موسى : * ( فما امن لموسى الَّا ذرية من قومه ) * كه تفسير شده به جوانان و كوچكها . و به طور كلى دعوتها را جوانان بهتر آمادگى پذيرايى دارند . مىبينيد ديگران تبليغات خود را كوشش مىكنند كه از ميان نونهالان شروع كنند . به قول مولوى : مهر اول كى ز دل بيرون رود پيشهء اول كجا از دل رود آينده تعلق دارد به جوانان . كسانى كه در اختيار خطبا و وعاظ قرار مىگيرند ، غالباً ميانه سالان و كهنسالان هستند كه آمادگى پذيرششان بسيار كم است . مخصوصاً بايد توجه داشته باشيم كه روح جوان بلكه روح بشر عموماً براى پذيرش مسلَّمات دينى اگر به صورت جالب و زنده اى عرضه بشود ، آماده است . مردم ايران بالخصوص روح دينى دارند . اما شرط دوم كه صلاحيت و لياقت كشاورز است ، چون خودم هم هر چند دبير دبيرستان نيستم ولى معلم هستم ، بايد اعتراف كنيم كه از اين جهت ما فقيريم . فقر ما در چند جهت است : الف . ما را براى اين كار تربيت نكرده‌اند و تعليم نداده‌اند . معلومات ما در درجه اول ناقص است . ما بايد اعلم دبيران باشيم و حتى وظيفه خودمان را نمىدانيم . شايد بعضى خيال كنند كه وظيفه آنها فقط ياد دادن است و حفظ كردن بچه ها نظير ياد دادن تاريخ و